بلوچستان بیدار است

جنبش های بلوچی بسیار سریع و خوب رو بسوی تکامل هستند و کم کم جای خود را در جامعه امروز پیدا کرده اند .
این جنبش ها با دانستن این موضوع که خواستن هدف های خاص و محدود همچون فقط حقوق اهل سنت و فقط بلوچ نمی توانند آنگونه که هست باعث جذب افکار عمومی گردند و بلعکس این خود باعث جدایی می گردد لذا رو بسوی تغییر نگرش و وسعت دید فراتر از بلوچ و اهل سنت برداشته اند مانند تغییر نام جندالله به جنبش مقاومت مردمی ایران زیرا همانگونه که خود می دانید رژیم سعی داشت با تکثیر سی دی سر بریدن و تکفیر شیعیان که در اوایل شکلگیری جنبش گرفته بود ( که بعدا نیز جنبش در این زمینه اظهار تا سف و تغییر رویه کرد) به مردم ایران القا کنند این ها جنگ قومی و مذهبی داشته و فقط بر ضد رژیم نمی جنگند بلکه بر ضد تمام غیر سنی ها و غیر بلوچ ها می جنگند تا بنوعی مردم ایران ولو مخالفین نظام را بر ضد جنبش متحد کنند و در جهان نیز چهره ایی خشونت طلب و نمونه ایی از القائده و طالبان از جندالله نشان دادند
اما این حربه آنان با تبلیغات بسیار عالی و بجای جنبش و همچنین تغییر نام از جندالله به جنبش مقاومت مردمی ایران نقش بر آب شد
جنبش نیز بر خلاف سایر گروه های مسلح موجود در منطقه ( همچون حزب الفرقان ) که تقریبا هیچگونه فعالیت رسانه ایی ندارند با فعالیت گسترده رسانه ایی نظام را در بعد دروغ پردازی علیه خود به چالش کشید و این روند تکامل نظامی و سیاسی جنبش مقاومت مردمی ایران و به تبع آن مردم بلوچستان باعث یک بیداری عمومی در منطقه گشت که همین بیداری عمومی خود یک پیروزی بزرگ برای جنبش مقاومت مردمی ایران است

بد نیست یادی از شهدای یکی دو سال اخیر همچون شهیدان نوجوان رویا سارانی و سعید قنرزهی بکنیم شهدایی که در پاکی و مظلومیت جان دادند
همچنین یا دی از شهدایی که تا حدودی می شناختمشان از جمله شهید نورمحمد میربلوچ زهی ( در چاه جمال ایرانشهر بشهادت رسید ) شهید عبدالصمد ریگی ( در چاه جمال ایرانشهر بشهادت رسید) شهید ثنالله کرد ( که در زندان زاهدان اعدام گردید ) شهید وحید میربلوچ زهی ( بر اثر شکنجه یشهادت رسید ) شهید حاجی عبدالعزیز میربلوچ زهی و دو نفر از اقوام و یارانش ( از اعضای حزب الفرقان که به کاشان برای تخریب قبر ابولو لو می رفتند ولی بصورت اتفاقی در سمیرم اصفهان درگیر و شهید گشتند ) مجاهد ین یوسف و ایوب کرد زابلی – زابلی یا مگس در سراوان - ( در زیر شکنجه آمریکاییان در زندان گوانتانامو سال ها بودند و اخیرا آزاد گشتند ) و در پایان شهید محمد کرد تمینی و یارانش ( که در جهاد افغانستان توسط نیروهای ژنرال دوستم به آمریکاییان لو داده شدند و آنان نیز در منطقه هرات در درگیری شدید با متجاوزین به خاک کشور اسلامی افغانستان شهید گشتند ) و ده ها مجاهد و شهید دیگر که نامشان را نمی دانم و یا فعلا حضور ذهن ندارم تا یادی از آنان کنم
در پایان متذکر میشم آنهایی که می گویند سربازان بچه های مردمند و نکشید و فلان مگر شهدای بلوچ بچه های مردم نیستند اگر همان سربازان یک بلوچ را گیر بیاورند از خونش می گذرند خیر در جامعه ایی که شعله های جنگ بر افروخته شده و سربازانش در قرارگاه های عملیاتی صرفا برای قتل آموزش دیده و اعزام شده اند نکشی کشته خواهی شد و اگر جنبش و گروهی بدون مبارزه بخواهد فقط حرف بزند از این حرافان بسیار است و کسی توجه ایی نخواهد کرد